Дзе спыніўся час

Спасылка http://nn.by/?c=ar&i=132265

Паданне "Месца спыненага часу" з рамана "Куля для прэзідэнта"

Жыла была сям’я тутэйшых на мядзельшчыне ў вёсцы, якую адныя звалі Каранішацы, а другія Карэнішацы, карацей, ад каранёў ці карэньняў паходзіў назоў вёскі. Вёска была ля мястэчка Крывічы. У сям’і было адзінадцаць дзетак. Усе працавалі на гаспадарцы і нават маленькая дачушка гусей пасьвіла, ягады зьбірала, кветкі даглядала ды скаціну карміла. Хоць і шмат працавалі, але жылі бедна. Бацька вырабляў жорны і прозьвішча іхнае было Жарнасекі. У гаспадарцы і калёсы былі і ступы, каб таўчы крупы.

Першыя жорны продкі  беларуса (тутэйшыя) зрабілі ў калодзе. Выдзяўблі ў камлі гняздо для каменных жорнаў. Дзяўблёнае з суцэльнага дрэва палешукі называюць кадаўбуха. Гаспадар быў асілкам. Бывала так, што ў лесе, калі конь не мог зацягнуць воз з дровамі на гару, гаспадар выпрагаў каня і сам зацягваў воз на гару. А з гары да дому дровы вёз конь. Але сапраўдная моц была ў сэрцы Жарнасека. Бог адорыў Жарнасека здольнасцю любіць. Ён любіў людзей і жывёл, кветкі і камяні. Калі рабіў жорны, так абсякаў камень ды шліфаваў, рабіў працу так, быццам дзіцё выхоўвае. І жорны ягоныя славіліся далёка, колькі на кані можна было даехаць. Бо і камень для жарона выбіраў не просты, не шэры, а мармур з адмысловым малюнкам. І чорны з белым, па сарочаму чыстых колераў, і чырвона-чорны, і бела-чырвоны. Там, дзе людзі нічога цікавага ды прыгожага ў камені не бачылі, жарнасек бачыў кветкі.

Анёлы спыненага часу

"Два на Два" / Аляксандр Класкоўскі і Уладзімір Падгол

“На беразе спыненага часу”. Паэтычны відэаальманах

Інфармацыйная кампанія БелаПАН запачаткоўвае нізку відэаальманахаў з мэтай бліжэй пазнаёміць беларусаў з сучаснай беларускай паэзіяй. Што яшчэ важна — вершы будуць гучаць у выкананні саміх аўтараў.

У першым відэаальманаху прадстаўляем вашай увазе творы Уладзіміра Арлова, Уладзіміра Някляева і Алеся Ліпая. Здымкі адбываліся ў вёсцы Каранішацы Мядзельскага раёну ў музеі жорнаў, створаным пісьменнікам і філосафам Уладзімірам Падголам.

ПРАЗ «МЕСЦА СПЫНЕНАГА ЧАСУ» ДА СВАЁЙ КУЛЬТУРЫ: КАБ БЕЛАРУСКАЯ ГІСТОРЫЯ НЕ СПЫНЯЛАСЯ

У якім узросце становяцца пілігрымамі? Дзе яны – месцы пакланенняў?

У мінулую нядзелю, 14 верасня 2014 года, дзеткі ва ўзросце ад сямі да дванаццаці год – удзельнікі фальклорнага ансамбля “РАДА” (г. Мінск) – прайшлі вельмі незвычайным шляхам. Мэтай паездкі з Мінска ў вёску Карашаніцы Мядзельскага раёна быў перш за ўсё запіс відэаматэрыялаў для суправаджэння сцэнічнага выступлення ансамбля.

Красноречивое молчание Рыб политической породы

Жду. Ожидание не то что бы томительно, но уже подталкивает к тому, чтобы самому нарушить тишину и высказаться-выругаться.

Исторический гадзіннік (в данном случае от слов часы и хладнокровный гад) бесстрастно показывает приближение начала президентских выборов. Властелин СМИ как ракета взлетает, набирая в мозгах избирателей рейтинговую высоту на двигателе «миротворец», а наши потенциально «единые» и «единственные» молчат как политические рыбы. Властелин азиатов уже замахнулся на европейский политический рынок, покорил Евроньюс, а наши евро интеграторы по-прежнему, словно лососи перед убоем, красноречиво молчат.

А про что говорить? – Спросите Вы.

Не цягайце, хлопцы, коней! За палітычныя хвасты

Набліжаюцца чарговыя прэзыдэнцкія выбары. Паціху ідуць перамовы паміж бюракратамі грамадзянскай супольнасці аб працэдурах вызначэння адзінага лідара апазыцыі.

Тыя актывісты, хто страціў мажлівасць удзельнічаць у выбарах, утварылі групоўку байкотчыкаў.

Пры гэтым вялікая колькасць праціўнікаў дыктатуры апынулася ў стане прымусовай пасыўнасці і ніяк не ўплывае на рашэнні кіраўнікоў сваіх структур. Спроба самай маладой грамадзянскай структуры актывізаваць выбаршчыкаў і прыцягнуць да ўдзелу ў праблемах апазыцыі (збіраць подпісы за вылучэнне кандыдатаў на Кангрэс дэмакратычных сілаў) таксама заблакаваная хаўруснікамі-апанэнтамі.